Klooster van Almuharraq

Om pelgrimsoorden in de christelijke traditie te bespreken, is het belangrijk om eerst een onderscheid te maken tussen plaatsen buiten het 'Heilige Land' in het Midden-Oosten en plaatsen binnen dat algemene gebied. Christelijke pelgrimsoorden buiten het Heilige Land worden om verschillende redenen als heilig beschouwd, waaronder: de aanwezigheid van relikwieën die worden toegeschreven aan Christus, Maria of de twaalf apostelen; vanwege 'verschijningen' van Jezus, of vaker Maria; vanwege wonderen die worden toegeschreven aan de heilige familie of verschillende engelen; of vanwege de associatie met een heilige christelijke figuur.

Christelijke bedevaartsoorden in het Heilige Land worden echter als heilig beschouwd vanwege hun directe associatie met het werkelijke leven van Jezus. Of Jezus ooit op deze plaatsen aanwezig was, is een onderwerp van intens wetenschappelijk debat. Bepaalde bekrompen theologen en fundamentalistische christenen kunnen op basis van hun geloof aandringen op het feit. Historici verklaren echter dat er weinig historisch bewijs is om de zaak te onderbouwen. De evangeliën van het Nieuwe Testament worden niet beschouwd als historisch nauwkeurige documenten omdat ze veel tekenen vertonen van meervoudig auteurschap, latere toevoegingen en veranderingen, en significante interne tegenstrijdigheden.

De kapel van Maria in het klooster van Almuharraq in Egypte wordt niet genoemd in de teksten en tradities van het Romeinse, Byzantijnse, Griekse of Russische christendom. We leren van het bestaan ​​van de Koptische orthodoxie, het christendom dat in Egypte wordt beoefend. Volgens de Koptische traditie, toen Jezus een baby was, verscheen de Heer aan Jozef in een droom en zei: "Sta op, neem het kind en zijn moeder en vlucht naar Egypte, en blijf daar totdat ik u zeg; want Herodes gaat over om het kind te zoeken om hem te vernietigen. " Zo geïnformeerd vertrok Joseph met Maria en baby Jezus naar Opper-Egypte. De details van de reis en het verblijf van zes maanden van de familie in de woestijnen van het Qousqam-gebergte worden verteld in het Manuscript van Theophilus, de 23rd Patriarch van Alexandrië (385-412AD). De foto toont het interieur van de 1st-eeuwse kapel gebouwd op de plaats van de woning waar Jezus, Jozef en Maria woonden. Het klooster van Almuharraq ligt in de buurt van de stad Assiut.

Andere heilige plaatsen in het leven van Christus:

• Kapel van de geboorte van Christus, Bethlehem, Israël
• Heilige Grot van de verleiding van Christus, Jericho, Israël
• Kapel van het Heilig Graf, Jeruzalem, Israël

Aanvullende informatie van gerelateerd belang:

Vanaf Stad van God, door EL Doctorow

Pagels, die de rollen bestudeerde die in 1945 in Nag Hammadi in Egypte werden ontdekt, concludeert dat de vroege christenen diep verdeeld waren tussen degenen die een kerk voorstelden volgens de apostolische successie, gebaseerd op een letterlijke interpretatie van Jezus' opstanding, en degenen die de opstanding verwierpen, behalve als een spirituele metafoor voor gnosis die emotioneel en mystiek tot stand kwam, als kennis die de gewone kennis te boven ging, een perceptie die onder of boven de alledaagse waarheid lag... Er was dus een machtsstrijd. Gnostici en synoptici streden met concurrerende evangeliën. De gnostici, die zeiden dat er geen kerk, geen priester, geen episcopaat nodig was, werden onvermijdelijk verslagen, gezien hun opvattingen en omdat ze geen organisatie hadden. Terwijl de institutionalistische christenen begrijpelijkerwijs bezorgd waren dat hun vervolgde sekte een netwerk nodig had om te overleven, met regels van orde en gemeenschappelijke strategieën om te overleven, het concept van martelaarschap bijvoorbeeld, werd gecreëerd om iets positiefs te maken van hun vreselijke vervolging, is het ook waar dat de strijd om Jezus een strijd om de macht was, dat het idee van een daadwerkelijke wederopstanding, dat de institutionalisten naar voren brachten en door de gnostici werd bespot, autoriteit gaf aan het kerkelijk ambt, en dat de strijd om Jezus te definiëren en zijn woorden, of interpretaties van zijn woorden door anderen, heilig te verklaren, pure politiek was, hoe gepassioneerd of eerbiedig die ook mag zijn geweest. Met het verlangen om de autoriteit van Jezus te bestendigen, voortgaand in de Reformatie en de oprichting van de protestantse sekten, waarin een soort restgnosis werd voorgesteld als protest tegen de sacramentele accumulaties van een kerkelijke bureaucratie, is wat nu het christendom is, met alle weerklank die het heeft als geloof en een rijke en complexe cultuur, een politieke creatie met een politieke geschiedenis. Het was een politiek triomfantelijke Jezus, ontstaan uit de conflicten van het vroege christendom, en het is sindsdien een politieke Jezus gebleven, vanaf de bekering van keizer Constantijn in de vierde eeuw, doorheen de lange geschiedenis van het Europese christendom. Denk maar aan de geschiedenis van de Katholieke Kerk, haar kruistochten, haar inquisities, haar wedstrijden en/of allianties met koningen en keizers, en aan de opkomst van de Reformatie, de geschiedenis van de actieve deelname van het christendom, in al zijn vormen, aan oorlogen tussen staten en de heerschappij over bevolkingsgroepen. Het is een verhaal van macht.

Vanaf Twaalf Stamstaten, door John Michell, pagina's 158 / 159.

Drie beroemde geboorten hebben van Bethlehem de moederstad van Israël gemaakt. Benjamin, de laatste en meest geliefde van de zonen van Jacob, werd hier geboren, en aan de noordelijke rand van de stad is het graf van zijn moeder, Rachel. Dit graf wordt nog steeds vereerd door joden, moslims en christenen, en het is een plaats van belang voor vrouwen die kinderen willen baren. In Bethlehem werd de herdersjongen David geboren, de jongste zoon van Isaï, en hij werd later door de profeet Samuël erkend als de toekomstige koning van Israël. Duizend jaar later werd een andere afstammeling van Jesse, ook bekend als een herder, geboren in een grot op de heuvel van Bethlehem. Deze gebeurtenis, die samenviel met het begin van het Vissentijdperk, werd gekenmerkt door het verschijnen van een vreemde ster aan de nachtelijke hemel. Het werd waargenomen door oosterse astrologen en drie magiërs verschenen in Jeruzalem, profetieën dat een toekomstige koning van Israël in Bethlehem zou worden geboren, en de leiding van het hemelse licht bracht hen naar de geboorteplaats van Jezus. Het verslag wordt gegeven in Matthew 2 en in Luke 2 is het verhaal van de engelen die aan herders verschijnen om de geboorte van Christus in de stad David aan te kondigen. De Romeinen maakten van de geboortegrot van Christus een heiligdom van Adonis, maar de christelijke legende bleef bestaan ​​en in 326 AD werd de eerste kerk van de geboorte gebouwd over de site. Het werd in prachtige stijl herbouwd in de zesde eeuw en is sindsdien het heiligste heiligdom van het christendom geweest.

Vanaf Mary Magdalene: Christianity's Hidden Goddess, door Lynn Picknett, pagina 176, 184.

Zoals we hebben gezien, deelden alle andere stervende en opgestane goden ook Jezus' geboortedag tijdens de winterzonnewende. Toen de paus uiteindelijk aankondigde dat Jezus toch niet op die dag geboren was, veroorzaakte dit echter grote verbazing. Het feit dat deze wetswijziging pas in 1994 kwam, is adembenemend. De paus ging echter om voor de hand liggende redenen niet verder op dit thema in: het zou zijn kudde niet hebben aangesproken te weten dat Osiris, Tammuz, Adonis, Dionysus, Attis, Orpheus en (sommige versies van) Serapis niet alleen op de winterzonnewende geboren werden, maar duidelijk ook hun moeders, want hun geboorten vonden ook plaats in eenvoudige omstandigheden, zoals grotten, waar ze werden bijgestaan door herders en wijzen die dure symbolische geschenken brachten. Deze heidense goden kregen zeer bekende titels zoals 'Redder van de Mensheid' en 'Goede Herder'.

...

Volgens het algemeen aanvaarde verhaal gaf Jezus zijn discipelen slechts de vorm van één gebed, dat tegenwoordig bekendstaat als het 'Onze Vader' – 'Onze Vader, Die in de hemelen zijt, geheiligd door Uw Naam', enzovoort, in de bekende woorden van de King James-bijbel. Toch heeft dit zeer christelijke gebed een onverwachte geschiedenis: ondanks de universele overtuiging van het tegendeel, heeft Jezus de vorm van de woorden niet bedacht, want het is slechts een licht gewijzigde versie van een oud gebed tot Osiris-Amon, dat begon met: 'Amon, Amon, Amon, die in de hemelen zijt...' en de christelijke manier om een gebed te beëindigen met 'Amen', hoewel het Hebreeuws voor 'zeker' omvat, is afkomstig van de Egyptische gewoonte om dit te doen met drie herhalingen van de naam van de god – 'Amon, Amon, Amon.

Vanaf De tweede Messias, door Christopher Knight en Robert Lomas; pagina's 70, 77, 79

In Rome voegden de heidense christenen de mythen van hun oude goden samen met de door Paulus bedachte cultus om een ​​hybride religie te creëren die een grote aantrekkingskracht had op het maximale aantal mensen. Op 20 mei in AD 325 riep de niet-christelijke keizer Constantijn de Raad van Nicea bijeen en werd gestemd over de vraag of Jezus wel of niet een godheid was. De debatten waren krachtig, maar uiteindelijk werd besloten dat de Joodse leider in de eerste eeuw inderdaad een god was.

De oprichting van het geromaniseerde christelijke tijdperk markeerde het begin van de donkere middeleeuwen: de periode van de westerse geschiedenis toen alle lichten uitgingen en bijgeloof de kennis verving. Het duurde tot de macht van de Romeinse kerk werd ondermijnd door de Reformatie.

...

In de tijd voordat Jezus werd geboren, hadden de priesters van de tempel van Jeruzalem twee scholen: een voor jongens en een voor meisjes. De priesters stonden bekend onder titels die de namen van engelen waren, zoals Michael, Mazaldek en Gabriel. Dit was de manier waarop ze de zuivere lijnen van Levi en David bewaarden. Toen elk van de meisjes de puberteit had doorlopen, zou een van de priesters haar zwanger maken van het zaad van de heilige bloedlijn en, eenmaal zwanger, zou ze worden uitgehuwelijkt aan een respectabele man om het kind groot te brengen. Het was de gewoonte dat toen deze kinderen de leeftijd van zeven jaar bereikten, ze werden teruggegeven aan de tempelscholen om door de priesters te worden opgevoed.

Zo, zo verklaarde de Fransman, was er een maagd genaamd Maria, bezocht door de priester die bekend stond als 'Engel Gabriël' en die haar zwanger maakte. Ze werd vervolgens uitgehuwelijkt aan Jozef, een veel oudere man. Volgens deze mondelinge overlevering vond Maria het moeilijk om te genieten van het leven met Jozef, haar eerste echtgenoot, omdat hij te oud voor haar was, maar na verloop van tijd raakte ze van hem verknocht en kreeg ze nog vier jongens en drie meisjes.

...

Michael Baigent, Richard Leigh en Henry Lincoln in hun boek Het heilig bloed en de heilige graal, beweerde een organisatie genaamd de Prieure de Sion te hebben geïdentificeerd. Baigent en zijn collega's geloofden dat Jezus het kruis had overleefd en in Frankrijk was gaan wonen, waar hij een gezin had grootgebracht en zijn bloedlijn, die door de Merovingische koningen en de hertogen van Lotharingen kwam, was bewaard door Godfrey de Bouillon die een afstammeling was van Jezus, en zijn bloedlijn tot op de dag van vandaag intact had gehouden.

Vanaf Mary Magdalene: Christianity's Hidden Goddess, door Lynn Picknett, pagina 221.

In Het heilig bloed en de heilige graalBaigent, Leigh en Lincoln suggereren dat de 'sangreal' de 'sang real', oftewel het koninklijk bloed, zou moeten zijn, de lijn van heilige koningen die hun voorouders konden herleiden tot Maria Magdalena en Jezus Christus. Maar daar zit een probleem in: de vermeende beschermers van die lijn, de Priorij van Sion, zijn Johannietenen zou nooit enig verband met Jezus handhaven. Als er enige eerbied wordt gegeven aan een vermeende bloedlijn (hoewel het concept onwerkbaar is, om niet te zeggen ethisch verdacht), is het zeker vanwege hier betrokkenheid, niet de zijne. Zij is de vertegenwoordiger van Isis, de godin van liefde en magie, die de heilige god-koning machtigt. Waarom zou ze van alle vrouwen hunkeren naar de man die ze zalft en verspreidt zijn evangelie in plaats van hun gedeelde geloof in de godin?

Vanaf Uriel's Machine: de geheimen van Stonehenge, de zondvloed en het begin van de beschaving onthullen, door Christopher Knight en Robert Lomas; pagina 325.

Volgens de Bijbel werd Maria zwanger bij de lente-equinox en werd Jezus geboren bij de winterzonnewende (in 7 voor Christus). Haar veel oudere neef, Elizabeth, werd zwanger tijdens de equinox van de herfst en baarde Johannes de Doper tijdens de zomerzonnewende. Dus met deze twee heilige figuren van het Nieuwe Testament zijn alle vier belangrijke punten van het zonnejaar aangegeven.

Belangrijke boeken over de oorsprong en geschiedenis van het christendom:

• De oorsprong van het christendom; door Revilo P. Oliver
• De bijbelfraude; van Tony Bushby
• The Crucifixion of Truth, door Tony Bushby
• Samenzwering in Jeruzalem: de verborgen oorsprong van Jezus; van Kamal Salibi
• De redder redden: overleefde Christus de kruisiging; door Abubakr Ben Ishmael Salahuddin
• Christus in Kasjmir; van Aziz Kashmiri
• De duistere kant van de christelijke geschiedenis; Helen Ellerbe
• The Lost Magic of Christianity: Celtic Essene Connections; van Michael Poynder
• Bloedlijn van de Heilige Graal; door Laurence Gardner
• Genesis of the Grail Kings; door Laurence Gardner
• Klooster van Almuharraq