Salar de Uyuni en Mt. Tunupa, Bolivia

Tijdens mijn lange reizen heb ik vaak de volgende vragen gekregen: Wat is je favoriete heilige plek, of waar is de mooiste plek waar je ooit bent geweest? Bijna altijd antwoord ik dat ik wel tien of twintig favorieten heb, maar dat het onmogelijk is om te zeggen wat de mooiste plek is die ik ooit heb gezien. Schoonheid vind je in vele vormen wanneer je zo ver de wereld rondreist als ik heb kunnen doen. Er zijn torenhoge bergen die karmijnrood kleuren door de ondergaande zon, sierlijke zandduinen die elkaar volgen zover het oog reikt, en meren in een omgeving die zo subliem mooi is dat hemels het enige woord is om ze te beschrijven. Hoe kun je in vredesnaam kiezen uit dit palet van perfectie?

En toch, als ik een plek zou moeten kiezen met een bijna ongeëvenaarde schoonheid, zou ik misschien wel het grote zoutmeer in Zuid-Bolivia kiezen. Moderne kaarten noemen het meer meestal Salar de Uyuni, omdat het stadje met die naam vlakbij de zuidoostelijke oever ligt. Maar vraag het de lokale inheemse bevolking, wier voorouders al duizenden jaren rond het meer wonen, eens na. Je zult ontdekken dat de naam niet verbonden is met Uyuni, maar met de heilige berg Tunupa, die als een zwevende luchtspiegeling oprijst vanaf de noordelijke oever.

De Salar is slechts een echt meer, met water, gedurende een paar weken of maanden per jaar (soms is er jarenlang geen water). Het is niet het water dat het tot een meer maakt, maar een zee van zout. Met een oppervlakte van iets meer dan twaalfduizend vierkante kilometer en hoog gelegen in de Altiplano op 3720 meter hoogte, is Salar de Tunupa een uitgestrekte vlakte met het witste wit dat ik ooit op aarde heb gezien. Nog witter dan de buitengewone gipszandduinen van Zuid-New Mexico, een andere heilige plek die op deze website wordt getoond.

Er zijn geen wegen over de zoutvlakten, alleen de seizoenssporen van een paar jeeps die reizigers meenemen naar deze buitenaardse plek. De stilte is compleet; je hoort geen enkel geluid behalve het kraken van zoutkristallen onder je voeten. Glinsterende luchtspiegelingen omringen de horizon in alle richtingen, terwijl paarse bergen opdoemen in de mistige verte. In het midden, door het vlammende wit heen, ligt het kleine eilandje Isla Inkahuasi; de scherpe rotsen van vulkanisch gesteente zijn zo zwart als de donkerste inkt. Het enige bewijs van het eilandleven is een overvloed aan hoge, harige groene cactussen en een paar dozijn schuwe konijnen met lange, cartoonachtige oren. Ik heb drie dagen doorgebracht op dit eiland en de omringende zee van ongerept zout, en het was een ervaring van spirituele extase voor me.

De combinatie van verblindend wit land, kobaltblauwe luchten en een gouden zon raakte me op een manier die maar weinig andere plekken hebben gedaan. Alleen al door hier te zijn, vind je innerlijke rust. Je hoeft geen moeite te doen om deze staat te bereiken, want de omgeving geeft je die. Reizigers die ik ontmoette en die hier waren geweest, merkten op dat ze zelfs na weken afwezigheid nog steeds de kracht van de aanwezigheid ervan voelden.