Patmos

Patmos, een van de oorspronkelijke twaalf Griekse eilanden (of Dodekanesos), is rijk aan geschiedenis en natuurschoon. Het kleine, heuvelachtige eiland (34.6 vierkante kilometer) werd al in 500 v.Chr. bewoond door de Doriërs, vervolgens door de Ioniërs en vanaf de 2e eeuw v.Chr. door de Romeinen. De vroegst bekende tempels op het eiland waren het heiligdom van de godin Diana uit de 4e eeuw v.Chr. en een tempel van Apollo. Wetenschappers vermoeden dat de naam Patmos mogelijk is afgeleid van Latmos, oftewel de berg Latmos in Turkije, waar de godin werd aanbeden (Diana is de Romeinse naam voor Artemis, de zuster van Apollo). Tijdens de Romeinse overheersing raakte het eiland in verval, nam de bevolking af en werd het gebruikt als verbanningsoord voor criminelen en politieke en religieuze onruststokers. In 95 n.Chr. werd Johannes de Theoloog – een van de twaalf discipelen van Jezus – in ballingschap naar het eiland gestuurd. Sint-Jan bleef achttien maanden op het eiland, gedurende welke tijd hij in een grot onder Diana's tempel op de heuveltop woonde. In deze grot bevindt zich een spleet, of klein gat in de rotswand, waaruit een reeks orakelboodschappen voortkwamen die Prochoros, een leerling van Sint-Jan, overschreef als het Bijbelse hoofdstuk van Openbaringen. Sint-Jan schreef ook het Vierde Evangelie tijdens zijn verblijf in de heilige grot, die nu bekendstaat als de Heilige Grot van de Openbaring.

In 313 n.Chr. werd het christendom officieel erkend als de religie van het Romeinse Rijk, en vanaf die tijd verspreidde het nieuwe geloof zich snel over de Griekse eilanden. Het oosterse christelijke rijk Byzantium oefende de heerschappij uit over het eiland Patmos, en in de 4e eeuw werden de overblijfselen van het oude heiligdom van de godin Diana door monniken gebruikt om een kerk te bouwen, gewijd aan Sint-Jan. Deze kerk werd direct op de fundamenten van de eerdere tempel van Diana gebouwd. Ergens tussen de 6e en 9e eeuw werd de kerk verwoest toen het eiland regelmatig werd aangevallen door de Arabieren.

Na deze aanvallen verlaten, kwam Patmos in 1088 in de geschiedenisboeken terecht toen een Byzantijnse keizer het eiland schonk aan de monnik Christodolus, die van plan was er een klooster te stichten. Gebouwd op de overblijfselen van de oude kerk en het oudere heiligdom van Diana, is het klooster van Sint-Jan al meer dan 900 jaar onafgebroken in bedrijf. In de 11e en 12e eeuw werd het klooster regelmatig uitgebreid en versterkt, waardoor het de kasteelachtige uitstraling kreeg die het vandaag de dag nog steeds heeft. In het klooster bevinden zich enkele van de oudste en meest accurate transcripties van vroege Griekse filosofen, waaronder Aristoteles. Het stadje Hora rondom het klooster dateert grotendeels uit het midden van de 17e eeuw en het labyrintische stratenpatroon was doelbewust ontworpen om piraten die van plan waren de stad en het klooster te plunderen, te verwarren.

Het is niet de bedoeling van dit essay om het Bijbelse hoofdstuk Openbaringen te bespreken, een tekst die talloze weglatingen, toevoegingen en wijzigingen heeft ondergaan sinds de tekst, naar verluidt, door Johannes is geschreven (sommige hiervan waren het gevolg van de moeilijkheid om het Grieks naar het Engels en andere talen te vertalen). In plaats daarvan wil de auteur de aandacht vestigen op specifieke plaatsen op aarde waar mensen precognitieve visioenen hebben gehad of boodschappen over de toekomst hebben ontvangen. Vrijwel alle religieuze tradities ter wereld kennen legendes over dergelijke plaatsen, en deze universaliteit wijst op een mysterie dat noch de theologen van die religies, noch de wetenschappelijke gemeenschap tot nu toe hebben kunnen verklaren.

Wat is de reden dat sommige mensen, terwijl ze tijd doorbrengen op deze plaatsen, op de een of andere manier in de toekomst lijken te kijken? Is het de kracht van de lokale aardgeesten, een geofysische anomalie, de aanwezigheid van een godheid of engel, de spirituele ontwikkeling van de betrokken persoon, of een combinatie van al deze factoren? Interessant genoeg is een gemeenschappelijke deler die bijna alle precognitieve visioenen en onthulde boodschappen die met dergelijke heilige plaatsen gepaard gaan, hun bezorgdheid (hoe metaforisch ook uitgedrukt) over het voortbestaan en de bescherming van het leven op de planeet verbindt. 

De auteur speculeert hierover dat de Aarde een bewust wezen is dat informatie communiceert die van belang is voor die mensen en hun gemeenschappen, aan bijzonder ontvankelijke mensen. In meer of mindere mate zullen sommige lezers van deze website dergelijke ervaringen hebben gehad. Of die communicatie nu plaatsvindt op een erkende heilige plaats of een persoonlijke krachtplaats, of het nu gaat om berichten die relevant zijn voor een individu of de grotere menselijke familie, en of hun bron nu wordt geïnterpreteerd als een engelachtige, aardse of intuïtieve oorsprong, het is een onmiskenbaar feit dat wij mensen vaak functioneren als communicatiekanalen voor stemmen en visioenen die ons verstand te boven gaan.