Mandalay, Myanmar (Birma)

Volgens legendes ging Gautama Boeddha ooit onderricht geven aan de mensen van Dhannavati (nu de noordelijke regio Rakhine in Birma/Myanmar). Koning Candra-suriya verzocht Gautama een beeld van zichzelf achter te laten ten behoeve van de mensen. Boeddha mediteerde een week lang onder een bodhiboom, terwijl Sakka, een oppergod, een levensecht beeld van grote schoonheid schiep. Boeddha was tevreden met het beeld en besloot het vijfduizend jaar lang te doordrenken met zijn spirituele essentie.

Volgens een oude traditie zouden er tijdens zijn leven slechts vijf beeltenissen van de Boeddha zijn gemaakt: twee in India, twee in het paradijs, en de vijfde was de Maha Muni of "Grote Wijze". Archeologen denken dat het beeld waarschijnlijk is gemaakt tijdens de regeerperiode van koning Chandra Surya, die de troon besteeg in 146 n.Chr., zo'n 600 jaar na het overlijden van de Boeddha. Er is weinig bekend over de reizen van de Maha Muni in de daaropvolgende vijftienhonderd jaar. Het werd gestolen en door verschillende koningen verplaatst. Op andere momenten werd het begraven onder een vervallen tempel in een vergeten jungle. Het beeld werd in 1784 door koning Bodawpaya naar Mandalay gebracht en in de speciaal gebouwde Payagi-pagode geplaatst. Sindsdien is het het meest vereerde Boeddhabeeld in Birma.

Het beeld is 3.8 meter hoog. Oorspronkelijk gegoten van metaal, is het nu volledig bedekt met een vijf centimeter dikke laag bladgoud. Er is door zoveel verschillende handen zoveel bladgoud aangebracht dat het beeld een onregelmatige vorm heeft gekregen. Duizenden pelgrims bezoeken het heiligdom dagelijks en een groot festival begin februari trekt honderdduizenden mensen.

Op een binnenplaats van de Payagi-pagode, vlakbij de Maha Muni, staan zes bronzen Khmer-beelden – drie leeuwen, een driekoppige olifant en twee krijgers – die oorspronkelijk dienden als bewakers van de Angkor Wat-tempel in Cambodja. De beelden van de krijgers staan bekend om hun wonderbaarlijke helende eigenschappen. Legendes beweren dat het wrijven over een lichaamsdeel van een van de beelden een aandoening in het corresponderende lichaamsdeel zal genezen. Toen deze beelden oorspronkelijk naar de Maha Muni-tempel werden gebracht na een lange en omslachtige reis door Zuidoost-Azië, waren er geen helende legendes aan verbonden. Na eeuwenlang in de tempel te hebben gestaan, werden de beelden beschouwd als helende krachten, maar er is niets bekend over wanneer of hoe deze legende is ontstaan.

Het is fascinerend om te bedenken dat de helende krachten van de beelden in de loop der tijd lijken te zijn ontstaan door de intenties en overtuigingen van de ontelbare duizenden bezoekende pelgrims. Om een lang vergeten reden begonnen mensen ooit over de beelden te wrijven terwijl ze baden voor genezing. Deze gebeden gaven de beelden op de een of andere manier een lading of energie, waarvan men gelooft dat ze duizenden gevallen van wonderbaarlijke genezing hebben veroorzaakt. Hoewel de meeste hedendaagse wetenschappers een dergelijk idee belachelijk zullen vinden, is het een feit dat er inderdaad genezingen hebben plaatsgevonden die anders onverklaarbaar zouden zijn. We kunnen geen andere verklaring bieden voor dit wonderbaarlijke fenomeen, maar bedenk dat het feit dat de conventionele wetenschap momenteel iets niet kan verklaren, niet betekent dat het onmogelijk is.